---

**************


Drodzy, oto czego Wam życzę:

 

MAKE LOVE YOUR GOAL!

i nareszcie wiem, o czym mówię.


malegría | 2010-12-24 15:23:44 | skomentuj! (4)

---

problem paczki

Jako osoba wszechstronnie zajęta, staram się oszczędnie gospodarować czasem. Za szczególną oszczędność czasu wybrałam sobie zakupy w księgarniach internetowych - jeżeli tylko zaczynają mnie naglić jakieś terminy, wówczas rozsiadam się w fotelu i wchodzę na www.merlin.pl [ostatnio po "Antropologię ciała" i "Ekstazę w wersji pop", czyli rozsadniki wiedzy do etnologicznej magisterki, których próżno szukać po bibliotekach. Z moich prywatnych kalkulacji wynika, że aby podołać wykształceniu wyższemu na studiach humanistycznych, trzeba ciągnąć co najmniej jeden doktorat na politechnice, inaczej nie wydoli się finansowo]. Mając zatem do napisania jedną publikację, jedną pracę domową do odrobienia i jedną kolację do przygotowania, wszystko na bardzopilnie, wykonałam dwa niedbałe kliknięcia w stosowne pozycje, zakładając sobie przy okazji konto. O wielkiej niedbałości kliknięć świadczyć może fakt, że nie otrzymałam maila z prośbą o potwierdzenie rejestracji, co jednak umknęło mojej uwadze, wobec czego beztrosko opłaciłam rachunek.

Następnego dnia obudziłam się z przykrą myślą, że czegoś mi wczoraj zabrakło, odbyłam więc stosowną rozmowę telefoniczną, uzyskując zapewnienie, że zamówienie na pewno będzie zrealizowane.
Dwa tygodnie później moja pewność przestała mi wystarczać.
- Dzień dobry, nie chciałabym nadużywać państwa uprzejmości, jednak pragnę wiedzieć, czy mogę liczyć na to, że kiedyś zrealizujecie moje zamówienie? - zajęcia z dykcji i emisji głosu, na które uczęszczam, sprawiły, że mój głos zabrzmiał jak głos, a nie jak jazda styropianem po szkle.
- Zamówienie zostało juz zrealizowane. - odpowiedziała pani po drugiej stronie, mająca za sobą, jak zgaduję, podobny kurs.
- Rozumiem, że zebraliście państwo książki, ale kiedy je wyślecie?
- Już wysłaliśmy.
- Świetnie. A kiedy będę mogła je odebrać?
- Już pani odebrała. Wczoraj o szesnastej. - w tym miejscu nastąpiła dłuższa pauza, która zmusiła mnie do wyznania niezwykle wstydliwej rzeczy:
- Wczoraj o szesnastej - powiedziałam płaskim głosem - spożywałam tuczący posiłek w lokalu gastronomicznym. Nie odebrałam tej paczki, dobrodziejko.
- W takim razie poproszę o maila na adres sklepu, postaramy się wyjaśnić tę sprawę.

Historia właściwie zaczyna się w tym momencie.

Usiadłszy do komputera, niezwłocznie opisałam swój problem:
Witam serdecznie,
w dniu 07.12.2010 dokonałam wpłaty za zamówienie nr 987876. Kwota została zaksięgowana, przesyłka wysłana 10.12.2010 i, jak Państwo twierdzicie, doręczona, jednak ja do tej pory jej nie otrzymałam. Proszę o wyjaśnienie tej sprawy.
Z poważaniem,
ja

Już w dwa dni później otrzymałam wiadomość zwrotną:
Szanowna Pani,
Dziękujemy za korespondencje nadesłana do naszej księgarni.
Przepraszamy Pani najmocniej za wynikłe niedogodności, jakie miały miejsce podczas dostawy paczki
Z informacji na stronie firmy kurierskiej wynika ze zamówienie zostało doręczone, czy możemy prosić o potwierdzenie?
 
Przeczytałam całość uważnie, podrapałam się w głowę, po czym lekko zirytowana odpisałam:
Szanowna Pani,
niestety, nie mogę tego potwierdzić, gdyż paczki nie otrzymałam, o czym, jak mi się wydawało, wspomniałam w poprzednim mailu. Bardzo chciałabym pomóc Państwu w szczęśliwym doprowadzeniu tej sprawy do końca, jednak obawiam się, że potwierdzenie odbioru nieodebranej przesyłki to nie jest ten rodzaj współpracy, na jaki bym poszła.
Z nieustającym poważaniem,
ja

W międzyczasie, czyli jakiś dzień później, w drzwiach stanął sąsiad z moimi książkami pod pachą. Ten sam sąsiad, który, jak wynikało z relacji zapłakanego kuriera innej firmy, poprzednim razem powiedział, że "takiego wała", chociaż przesyłka była opłacona z góry.
Przez ułamek sekundy poczułam się głupio, jednak natychmaist wyłożyłam sobie, że bieganie po całym pionie z inwokacją "kto ma moją paczkę?!" nie wchodzi w zakres tego, co nazywa się "do rąk własnych", i jeżeli już kurier decyduje się na to, że obcy człowiek kaligrafuje moje nazwisko, to powinien mnie o tym poinformować. Czego nie zrobił. To już jednak sprawa między kurierem a mną, wobec czego postanowiłam zwolnić z odpoiwedzialności Bogu ducha winny sklep:
Szanowna Pani,
potwierdzam odbiór przesyłki. Odnalazła się u sąsiadów, z którymi nie jestem w zażyłych stosunkach, wobec czego nie podejrzewałam ich o taką uprzejmość. Przepraszam za kłopot i pozdrawiam,
ja

Już w dwa dni później otrzymałam wiadomość zwrotną:
Szanowna Pani,
W odpowiedzi na Pani maila prosimy o ponowny kontakt z naszym sklepem i przeslanie nam numeru zamowienia,
ktorego dotyczy korespondencja. Prosimy o przeslanie korespondencji z adresu mailowego jakiego uzywa Pani do logowania sie w naszym sklepie.
Dzieki temu bedzimy mogli odpowiednio zajac sie sprawa.
 
Przeczytałam całość uważnie, podrapałam się w głowę, po czym lekko zirytowana odpisałam:
Szanowna Pani,
szczęśliwie, przesyłka się odnalazła, wobec czego sprawę można uznać za zamkniętą. Jeszcze raz przepraszam za fatygę.

...i ostatecznie zamknęłam sprawę, usuwając wątek ze skrzynki odbiorczej.

Już w dwa dni później otrzymałam wiadomość zwrotną:
Szanowna Pani
Dziekujemy za nadeslana korespondencje
Bylibysmy wdzieczni za przesłanie nr zamowienia ktorego dotyczy korespondencja
W przypadku kontynuowania wymiany korespondencji prosimy nie usuwać historii dotychczasowej wymiany maili - ułatwi nam to rozpoznanie przypadku i szybszą reakcję na zgłoszenie

Przeczytałam całość uważnie, podrapałam się w głowę, po czym poczułam się inwigilowana. Następnie, lekko zrezygnowana odpisałam:
Szanowna Pani,
korespondencja dotyczy zamówienia nr 987876.
Z poważaniem,
ja

Już w dwa dni później otrzymałam wiadomość zwrotną:
Szanowna Pani
W przypadku kontynuowania wymiany korespondencji prosimy nie usuwać historii dotychczasowej wymiany maili - ułatwi nam to rozpoznanie przypadku i szybszą reakcję na zgłoszenie.
Prosimy o przesłanie pelnej korespondencji dotyczacej problemu paczki
 
Problem, czy tym razem odpisać, czy nie, niniejszym pozostawiam otwartej, publicznej dyskusji.

malegría | 2010-12-20 18:34:04 | skomentuj! (31)

---

.

Dzień, w którym prof.motor powiedział: - Pani Małgosiu, ale nie opisze pani tego na blogu? - puentując jakąś naszą ciekawą scysję, był pewną cezurą.
Szczęśliwie, miało to miejsce w czasach, kiedy na własnego bloga wchodziłam jedynie po to, żeby przypomieć sobie, pod jakim nickiem loguję się w licznych serwisach, niemniej dreszcz niepokoju i tak przecwałował mi przez plecy. Całą zabawę w relację z życia utrudnia to natomiast o tyle, że doktorat jest aktualnie sednem tego, co się u mnie dzieje, czy raczej tego, co się nie dzieje, i to konsekwentnie od dwóch równych lat. Mogłabym wprawdzie dalej publikować w tym krotochwilnym tonie, który, ekh, wypromował szczególnych bohaterów tej strony na bohaterów pozytywnych, jednak wychodzę z założenia, że Czytelnik przychodzi tu po reportaż, a nie po, za przeproszeniem, science-fiction.

Pozostaje więc pytanie: o czym pisać?

Poza doktoratem mam jedynie życie osobiste, i to na tyle udane, że nadludzkim wysiłkiem woli powstrzymuję się od rozpowszechniania tu materiałów rażących moim nieprzyzwoitym szczęściem. Chodzę z tym, wprawdzie, po domach, ale tylko tam, gdzie mnie zaproszą i gdzie mam pewność, że chcą słuchać [co oznacza, że często jeżdżę do matki ;)].
Poza życiem osobistym natomiast - śnieg i gołębie.

Będę wdzięczna za wszelkie ewentualne sugestie.

malegría | 2010-12-13 23:17:31 | skomentuj! (5)

---

nakreślenie tła


Nabrzmiewa we mnie niemiłe przekonanie, że nie ruszę z tym blogiem ani o wzmiankę, jeśli przedtem gruntownie nie rozliczę się z, ekh, przeszłości. A że agonia zaczęła się zimą, to czeka mnie rok do zrekapitulowania, bo, jak dobrze policzyć, gdzieś tak od roku nie byłam na tym blogu szczera.

Zatem, tytułem wprowadzenia w nowe okoliczności:
- doktorat: żadnych nowych okoliczności. Zresztą, pisanie o doktoracie jest zupełnie niemedialne, przynajmniej w porównaniu z mówieniem o doktoracie, kiedy mogę coś kopnąć, albo rzucić czymś o ścianę. W każdym razie, bilans jest taki, że u progu trzeciego (z czterech!) roku studiów rozpoczynam czwarty (strach zapytać, z ilu) temat dysertacji. Do tematów dysertacji nie mam bowiem szczęścia - skoro tylko za coś się wezmę, z miejsca psuje się sprzęt, wyparowują odczynniki, upadają isntytuty, albo okazuje się, że gdzieś w Chinach wziął się za to kto inny. Tendencja ta jest tak silna, iż pozwala mi na pewność, że gdybym w ramach dysertacji zajęła się lekarstwem na raka, rak, bez zbędnej zwłoki, przestałby nękać ludzkość, byleby tylko uniemożliwić mi obronę doktoratu.

- szeroko pojęta edukacja: samo hasło właściwie wyczerpuje temat. Swoją edukację, rzeczywiście, pojmuję na tyle szeroko, że szczęśliwie rozpoczęłam studia na dziennikarstwie. Mówię o tym zresztą wyłącznie w celu nakreślenia tła sytuacyjnego dla ewentualnych notek, bowiem każdy, kto kiedykolwiek studiował cokolwiek na uniwersytecie, wie, że nie wiąże się to z żadnym wysiłkiem intelektualnym, i, co za tym idzie, z żadnym lansem. Właściwie trochę się nawet wstydzę tej decyzji, tym bardziej jednak o niej wspominam, skoro miała to być notka rozliczeń.

- staropanieństwo: jakie staropanieństwo? ;)

Poza tym, nie jestem wcale pewna, czy jeszcze umiem pisać.


malegría | 2010-11-08 23:00:00 | skomentuj! (25)

---

?


od czego, właściwie, zacząć?

;)


malegría | 2010-11-06 16:12:26 | skomentuj! (11)

---

a ja chodzę, desperacko i na przekór wszystkim moknę...


Odnosząc się do oszczerstw, jakobym chciała przemilczeć nadmorskie libacje, podtrzymując ciągłość widowiska, jak również dając ostateczny upust własnej próżności - cyk! - autorka z Bog-iem w Sopocie:



Oto, ile pieczeni można swobodnie upiec na jednym ogniu, o ile tylko dostatecznie obniży się popularność witryny ;)
Dla zainteresowanych - trzy kliki: 1, 2, 3.


malegría | 2010-08-04 00:02:20 | skomentuj! (13)

---

inspiracja