---

z wyrazem twarzy

z wyrazem twarzy "ależ absolutnie i w niczym mi nie przeszkadza przeciąganie tych zajęć o DWIE I PÓŁ godziny, wręcz poczytuję to za bezduszną restrykcję, że jedynie o tyle, ostatni autobus odjeżdża przecież po dwudziestej drugiej, no i z prof.motorem umówiłam się dopiero na piątek, zatem, proszę, posiedźmy tu jeszcze długo... proszę, proszę?", a więc z tym wyrazem twarzy mogę wytrzymać dwie i pół godziny.
każda następna minuta groziłaby skandalem i szkaradnym przekroczeniem dobrego obyczaju.

a z ciekawostek: maślany wzrok Nie-Powiem-Kogo na moich częściach ciała stanowczo mrozi mi krew w żyłach i to wbrew spodziewanej, gorącej temperaturze takiego spojrzenia.
brrr - tak mi mrozi.

dalej, dalej, subskrybentko, posuwasz się w latach, więc może odpuść ideały, hę?

brr.
skandal i przekroczenie dobrego obyczaju.

[=> bog, to nie o tobie ;))))]

malegría | 2010-02-04 23:28:54 | skomentuj! (2)

---

dzień dobry. dzień dobry. do widzenia

- Dzień dobry. - rzekłam, a z ust sypnęło mi kryształkami cukru. Zmagam się z genetycznie wdrukowanym problemem nieprzystawalności mimiki do intencji, więc - co mogę - nadrabiam słodkim głosem.
Drzwi cicho kliknęły za moimi plecami, zaś Młoda Kobieta Zza Biurka, z wyrazem twarzy znamionującym doskonałą obojętność, uważnie obejrzała spód myszy optycznej.
Postąpiłam dwa i pół kroku w prawo, w kierunku Departamentu Bolączek Doktoranckich.
- Dzień dobry! - wykrzyknęła na mój widok Starsza Kobieta Zza Biurka, chociaż miałam dla niej jedynie komplet jakichś dokumentów. Następnie odbyłyśmy kurtuazyjny small talk na temat pisania dokrotaru w trzaskającym mrozie, zaś wychodząc, na dalszą drogę, otrzymałam cukierek.
- Do widzenia. - rzekłam, a z ust sypnęło mi cukrem w kostkach, albowiem podeszłam do sprawy ambicjonalnie.
Młoda Kobieta Zza Biurka, z wyrazem twarzy znamionującym doskonałą obojętność, opukała palcem spód myszy optycznej, po czym zakręciła się na obrotowym krześle i wystawiła do mnie, obleczone w napiętą do granic możliwości dzianinę, abnegackie, mało estetyczne plecy.

Wyszłam stamtąd słusznie wzburzona.
Głównie wskutek zrodzonej we mnie świeżo wątpliwości, czy otóż skandaliczne zachowanie jest tu kwestią osobniczą, czy może - o czym spekuluję na podstawie zestawionych faktów - stygmatem pokolenia, które dobitnie świadczy o złym kierunku ewolucji. Głęboka frustracja, rozczarowanie własnym życiorysem oraz poczucie niesprawiedliwości wynikające z faktu, że jedni ze złym makijażem trafiają na Pudelka, a inni - z równie przecież złym - jedynie za biurko w dziekanacie, może być zarówno kwestią słabego DNA, jak i ogólnej, światowej tendencji u roczników z przełomu '70/'80.
Co trwoży, to to, że JA też jestem z tego pokolenia.

malegría | 2010-02-03 20:54:16 | skomentuj! (3)

---

inbox

Już nawet księgarnia internetowa mnie popędza, że "czas na miłość!".
Być może w innych okolicznościach wzięłabym to za życzliwą, pełną troski poradę, niemniej teraz widzę to raczej jak: no, dalej, subskrybentko, czas na miłość! nadciąga czternasty, więc szybko kołuj sobie jakiegoś epuzera, albowiem jako singiel w połowie lutego jesteś dla nas strategicznie mało użyteczna.

pff.

Zacieram ręce na myśl o tym, ile przyoszczędzę w Walentynki.

malegría | 2010-02-02 19:38:50 | skomentuj! (4)

---

jest myszą

Stopniowo dociera do mnie fakt pisania tego bloga w sposób, który każe mniemać, że ktokolwiek stanie mi na drodze, nie postąpi kroku, dopóki nie powie, jaka jestem piękna. Nie jest to, naturalnie, moją intencją, ba - tu się zasępiam - nie jest to nawet prawdą, ale cóż począć wobec zbieżności wydarzeń...

- Ładnie wyglądasz, ciociu... - powiedziała Zuzanna pomiędzy jedną łyżką płatków Nestlé Strawberry Minis z mlekiem, a drugą, lewą ręką koordynując trajektorię podskoku plastikowego Zielonka Bambi firmy Schleich.

Było to w tym stopniu niewłaściwe, że dopiero co spełzłam na dół, w piżamie i bez rysów twarzy, i właśnie dłubałam końcem czarnej kredki do powiek w oku. Przemknęło mi przez rozum, że Zuzanna ma już niecałe cztery lata, wobec czego jest prawdopodobne, że rodzice uznali ten czas za odpowiedni to zapoznania jej z regułami społecznego współżycia. A że rudymentem są tu, jak wiadomo, drobne kłam...
- Ależ bardzo ci dziękuję, to przemiłe. - rzekłam, a Zielonek, z wrażenia, zarył raciczkami w blat.
- ...jak Angelina. - uśmiechnęła się Zuzanna, a ja, z wrażenia, też zaryłaBYM raciczkami, gdybym akurat miała na nogach swoje ukochane, zimowe buty [w których, szczęśliwie, jeszcze nie sypiam, acz wobec temperatury plus dwanaście w pomieszczeniach sypialnych, wydaje się to wyobrażalne].

Było to w tym stopniu niewłaściwe, że o ile do pewnego momentu traktowałam Angelinę jedynie z lekkim zażenowaniem [jak ktoś złożony wyłącznie z czoła i ust może w ogóle...], o tyle od chwili, kiedy z portfela El P wypadło jej zdjęcie, otwarcie wyrażam do niej stosunek nieżyczliwy.
[El Presidente indagowany na okoliczność posiadania w portfelu wizerunków kobiet różnych ode mnie (i, jak się upieram, różnych od ideału, co jedynie przez przypadek się tu zbiega ;))) bąknął coś o ósmej klasie podstawówki i niesięganiu do portfela. Bardzo, z tego miejsca, ubolewam, że nie wypytałam go wtedy dokładnie o epizod mendykancki w jego życiu, (a nie wypytałam, bo przestałam sie odzywać), albowiem jedynie trwałe posadowienie w strukturach zakonu żebraczego uważam za wiarygodne wytłumaczenie nieotwierania własnego portfela przez siedem lat].

- Twoje dziecko mnie obraziło. - doniosłam Ostrej Siostrze, łzawiąc obficie umalowanym okiem - Powiedziała, że wyglądam jak Angelina.
- Angelina Ballerina, sieroto. - ofuknęła mnie Ostra Siostra, wiążąc szlafrok na ciążowym brzuchu.

Z niejaką konsternacją przyjęłam później fakt, że Angelina Ballerina jest myszą.

malegría | 2010-02-01 17:11:14 | skomentuj! (9)

---

królestwo


Uważam to za skandal, że w temepraturze PLUS zero, śnieg RÓWNIEŻ pada.
Sądzę, że nastąpiło paskudne przekroczenie zasad gentlemen's agreement.
Spotkamy się, ze śniegiem, w Strasburgu.







malegría | 2010-01-29 16:54:43 | skomentuj! (8)

---

więcej, mocniej, dalej, bęc.

Poszłam TAM, chociaż byłam TAM przecież dwa dni temu, dwa dni temu to odległość jak stąd do za chwilę, ergo: mam wrażenie, że ciągle TAM siedzę.

- Ale musi pani wejść głębiej... - rytuał jest niepełny bez tego zdania, częścią obrzędu jest też rozciągnięcie "głęęę" daleko poza granice przyjętej normy.
- Głębiej, głębiej. - gderam, działamy według znanego algorytmu. Zaraz powiem, że...
- Przecież wchodzę głębiej! - i spojrzę na prof.motora wzrokiem pełnym wyrzutu. Bo ja WCHODZĘ głębiej. Tylko utykam.
- Utknęłam na metodach weryfikowania skuteczności inaktywacji enzymów. - przyznałam zgodnie z prawdą. - Nie wystarczyłyby testy półkowe? - zapytałam z nadzieją.
- Wystarczyłyby. - zgodził sie prof.motor - Ale pani robi doktorat, pani Małgosiu. - Co można tłumaczyć jak: "oczywiście, na co dzień korzystamy z dobrodziejstwa energii elektrycznej, ale dla podniesienia wartości doktoratu, doktorantom zalecamy pracę przy łuczywie".
- Czyli, że... - zabrakło mi odwagi na dokończenie tej myśli, szczęśliwie jednak wsparł mnie Doktorant:
- Musi pani osobno oznaczyć aktywność chlorofilazy...
- Lipooksygenazy... - podpowiedział usłużnie prof.motor.
- Difenolooksydazy... - dla porządku dodał Doktorant.
- Reduktazy dehydroaskorbinowej...
- Celulazy...
- Askorbinazy...
Reszty nie usłyszałam, czego bezbrzeżnie żałuję, albowiem zakręciło mi się w głowie i wyszłam.

Mam ochotę rzucić tym wszystkim o ścianę i zwyczajnie iść sobie.
- Uspokój się, pokonasz ten impas. - pociesza moja matka - W końcu wpadniesz na jakąś koncepcję i popchniesz sprawę dalej.

Sęk w tym, że nie jestem przekonana, czy chcę popychać dalej.
Wziąwszy pod uwagę, że każde pchnięcie dalej, co wykazała dotychczasowa praktyka, dość ściśle wiąże się z geometrycznym namnożeniem problemów, ja się zwyczajnie BOJĘ dalej to popychać.
Im WIĘCEJ czasu poświęcam na doktorat, tym WIĘCEJ mam, w doktoracie, do zrobienia.
I od tego paradoksu cierpi coś WIĘCEJ niż tylko moja potrzeba logiki.

malegría | 2010-01-28 22:30:49 | skomentuj! (6)

---

inspiracja